zondag 9 maart 2008
La bella vida
We zijn zo zot van Guatemala dat wanneer Tijzemans afscheid neemt van het verrassende Honduras wij dit ook voor eventjes doen...De grens over en in volle vaart naar Chiquimula (weer eens een naam die nie altijd even vlot over de lippen wil rollen). Tis ons ding, gezellige centrumplaats, ideaal om te 'hangen' en overal kraampkes vol lekkers (we zijn kampioenen in het samenstellen van heerlijk gevarieerde plats, overal kopen we iets en dat alles samen voor de volle euro). Welstellende toeristen als we zijn heeft ons hotel een zwembad waar we baantjes à volonté trekken (detail : is nog geen 10m lang). En we blijven sportief en zien serieus af op volcan Ipala. Leuke wandeling, alleen jammer dat de lava vervangen is door een meer met een geurtje. Vlotjes weg naar onze volgende bestemming Antigua. Bij een gezin verbleven waar we alweer de beste maten waren van de kindjes. Ne superleuke markt waar we dagelijks ons groentjes kochten en niet te vergeten de sletskes die ik (Miet) nu al zo lang wilde.Antigua is omgeven door volkanen, wat een prachtig uitzicht geeft! Deze keer wilden we echter voor 'nen actieven' gaan. Pacaya is het geworden. Feit is dat iedereen er maar bleef op hameren hoe gevaarlijk het wel was, een tour zou noodzakelijk zijn om gewapende overval of verloren te lopen te vermijden. Ok dan...Met een mini-buske vol toeristen vertrokken, bij aankomst stonden de kinderen paraat om ons ne stok aan te smeren of een ritje op het paard. Omdat we hier echte 'tèsen' zijn, hier niet op kunnen ingaan maar wat verkooptips in het Engels aangeleerd...De tocht zelf viel vré goed mee, en de groep uiteindelijk ook, wel beetje schools hoe het jonge meisje die ons gidste ons benaderde, grupo listo?De lava was heel indrukwekkend: het ritselende geluid, de hitte,kleur,...op ons gemakkie van genoten, maar na 5 min wou de gids alweer vertrekken (we zijn het toch niet gewoon om in groep te gaan), maar "uh...wij hebben nog 20 worstjes mee, we dachten dat we die konden grillen...", groep efkes krom met ons gelegen,maar toch bereid om te wachten. Helaas konden we niemand overtuigen hoe lekker ze wel waren en gingen we even later terug met nog 18 worstjes in onze rugzak.De chauffeur is mss ook nog wel het vermelden waard! We hbbn al meermaals voor ons leven gevreest maar deze was toch echt ne waaghals. Hij zoefde als zot door de bochten heen (constant in 1ste vitesse, vond het niet nodig om te verzetten), en maar liedjes zingen en brullen of we gelukkig waren --> De 2 Belgskes die van voren zaten bij gevolg mopkes tappen hé, hoho we waren populair!Lago Atitlan stond ook op ons verlanglijstje, de keuze gaat naar San Pedro la laguna!Een echte voltreffer, de helft van de inwoners is hier zot en wij houden ervan! Zeer gezellige straatjes, de beste licuado's aller tijden,overweldigend groot meer!2 Deense meisjes leren kennen die ne keer kwamen monopolieën, maar verder dan kletsen en een fles rum nuttigen zijn we niet geraakt...Tine en ik werden namelijk gelokt door hemels Kerkgezang (uren a e stuk, leek wel of 100 mensen de ziel uit hun lichaam aan t zingen waren), dat willen we zien!Ons toch vré gejeund met het 6-tal + synthesiser die we aantroffen. De sfeer zat erin en even later belandden we in een bar, t was de moeite! Even verderop ligt Chicicastenango waar de grootse markt van t land doorgaat...daar moeten we naartoe!Voor de mensen die er maar niets snappen van mijn plichtsbewust omgaan met budget (weet het ik sta voor iets anders bekend), kheb het gat in mijn hand voor 1ne dag terug weer de volle vrijheid gegeven en bijgevolg "thuisgekomen" met een buzze, riem en truitje...en laat ons zeggen dat Tine al even in form was!Het voelde goed, hahaha!Heel kleurrijke markt, superveel volk, lekker vuil en goe warm! Stukken kouder was het echter in Xela (=Quetzaltenango), mannekes om te bevriezen! Zelf in de 30-bedden-tellende dorm ( met 1 tv hahaha).We zijn dan maar op uitstap geweest naar de hot springs Fuentes Georginas! En die waren echt wel superhot. Heel gezellige boel trouwens, allemaal tetterende vrouwen, deugddoende 'spa'!De dag erna luilekkergedoe over boord gegooid en voor Santa Maria gegaan (1van de hoogste en heel steile volkaan v Guat). Met instructies van ne maat in de hand en nen opgescharrelden (Neil, Amerikaan - ne man in de buurt is altijd handig dachten we zo - Tine had hem ovetuigd dr te zeggen dat we goeie stappers zijn). We zagen t volledig zitten, wel efkes schrikken wanneer we oog in oog staan met de gekozen bedoening, heel impressionant! Niet meer zo zeker van ons stuk beginnen we er aan, man die gast gaat veel te rap!Na een uur ben ik al kapot, dit gaat mijn petje te boven hahaha, onze maat kan ons wel appreciëren en vindt het op den duur al niet meer zo vreemd wanneer we vragen om pauze (omdat we niet meer kunnen) en dan op t gemakske 1tje opsteken...Ieder gaat zijn eigen tempo- Neil voorop, even verder Tine en nog een beetje verder zwoeg ik samen met mijn nieuwe maten: een groep maya-vrouwen die erin slagen mopjes te maken en dit op hoge hakken en loodzware zakken zonder al te veel te blazen te volbrengen! Na 3u1\2 bereiken we met z'n allen de top! De Max! Wel heel koud en vré veel wolken, zowieso wondermooie ervaring! Tine krijgt haar 'zware Belgische hoest' terug en ik een koortsblaar, tijd om te gaan bakken op het strand! Monterrico is een magische plaats : zwart lavastrand en immens hevige golven!Een paradijs ! We leren weer leuke mensen kennen, eten en drinken goed en gaan vissen. Amai gene zever, das dus nie gemakkelijk, het net dat je moet uitgooien is loodzwaar en onze vislijn belandde merendeels in de bomen en planten...bijgevolg schampere buit van 1 camaron...alle chance dat onze uiterst sympathieke meester meer succes had! We krijgen alle vis mee, nu nog plaats zoeken waar we die kunnen klaarmaken...We leren Carlitos kennen en op subtiele wijze verkrijgen we het voorstel of we mss zijn keuken willen gebruiken...bizarre avond, vissen bleken uiteindelijk verdwenen en C maar ne rara kwast, maar we zijn echte plantrekkers! Guatemala was de max, nu de beurt aan El Salvador. Land met rijke geschiedenis die nie echt rooskleurig klinkt...laten we ne keer gaan zien... De mensen zijn hier supervriendelijk en hulpvaardig, nie echt veel toeristen gewoon, we hebben hier succes (congratiolations you are beautiful!). Santa Anna mag voor ons de spits afbijten. Mooie stad, heel divers, soms heel verzorgd en proper en soms echt bwakkie. We gaan efkes apart, nie evident om constant samen te leven, efkes ademruimte doet ons deugd! Eigenlijk niet veel zaaks gebeurd, behalve dat ik in ne megagrote kringloop ben beland waar ik op t gemak enkele uren mijn hartje heb kunnen ophalen en dus maw pruts heb kunnen kopen. Mij ferm moeten inhouden of kwas nu aan t tsjoolen met 1000 verkleedkleren en servies in mijne trekzak. En Tine was uiterst tevreden met ne afschuwlijke film in de cinema, ne mens moet al ne keer kunnen doen waar hij in Belgica voor bekend staat he, we zijn er weer beiden klaar voor. San Salvador,veel belovende plaats, start met een doktersbezoek...kheb al enkele dagen immense oorpijn en tis nie te doen lastig, efkes tsjoolen maar uiteindelijk bij supergrappige en vooral heel goeie oorspecialist geweest. Kriepe als ik ben, beetje zenuwachtig, maar Tine was heel lief en alles werd uitgebreid uitgelegd, en joepie wij verstonden het ! Kiezige toestanden uit mijn oor gehaald die voor blokkage zorgden en een spoeling, ben herboren! Ons plan uitgevoerd en enkele uitstekende museums bezocht. Door ne markt gelopen waar iedereen aan je begint te trekken en je zo proberen naar hun kraam te lokken ?¿!?Ne Salvadoriaan leren kennen die 3 jaar in Nederland heeft gestudeerd, en verbluffend goed ons taaltje beheerst. Hij heeft ons meegenomen naar zijn dorp. En de ietwat vreemde partyseen ontdekt van San Salvador samen met onze leuke hostalvrienden, alwaar Tine zot was van de door haar aangevraagde nummers van Abba, ik zat te puzzelen in de kelder samen met Big Mama, en BonJovi onze nieuwe held is geworden! Misschien tijd voor iets rustiger, we zijn het niet meer gewoon...ons oog valt op een klein dorpje waar in het weekend een foodfestival wordt gehouden. Klinkt goed, alleen is het in wekelijkheid iets minder spectaculair, hahaha.Geen nood Suchitoto heeft een leuke wandeling naar lago Suchitlan te bieden en een heuse ontdekkingstocht naar de wonderlijk speciale watervallen Los Tercios = die doog staan.
zondag 2 maart 2008
deel twee van twee
Liefste parochianen,
Na iedereen de kans gelaten te hebben deze vertelsels te doorlezen, nog een stukje verslag. Het vorige schrijfsel van mijn lieve vriendin maakte blijkbaar wel leuke reacties los, doch hier niet geheel ter zijde, veel heisa errond is niet echt ons ding…
Na een heel warme en sjieke tijd op Roatan, het eiland in de Caraïbische zee, was het plan om verder te te trekken richting Copan Ruinas, een klein stadje in het westen van Honduras. Waarom zult u zich waarschijnlijk afvragen, of misschien ook totaal niet, maar zoals de naam verraad, zijn er daar ruines van de Maya’s die volgens onze Lonely Planet zeker de moeite waard zijn (Doet er mij aan herinneren dat Tine nog een boze brief richting de schrijvers van het boek wil opstellen omdat een aantal, zelfs vele, dingen niet bleken te kloppen). De bus bracht ons erheen, en onder ‘de bus’ dient verstaan te worden, een halve zot die denkt dat hij in bolide rijdt en de rally van Ieper zou moeten winnen, ja mannekes! Een gele schoolbus zoals in de Simpsons met inderdaad nen Otto achter het stuur, spannend!
Aangekomen in het zeer mooi dorpje richting viavia getrokken, een Belgisch hostel, waar we een kamer huurden, Tine en mezelf dan, Miet sliep in het deel van de hostel, wat verder, die dorms had. ’s Avonds stadje verkend en niet te laat in bed gekropen, verplaatsingen, ook al doe je op zich niets, blijven lastig.
De dag erna stonden de maya-ruines op het programma en we hielden ons eraan. Na een kleine wandeling de restanten gaan bekijken van een beschaving die enorm ver stond! Prachtige ruines, met bouwwerken die waarschijnlijk menige werklieden zwaar hebben doen zweten… kortom, de moeite! ’s Avonds geëindigd bij een Engelse madam die een bar had in Copan. Naar wij vermoedden had ze zelf al de halve drankvoorraad binnen, wat duidelijk te merken was aan bijvoorbeeld de koude hamburgers die we er kregen, doch er was ambiance, leute en honger, dus kon er toch van genoten worden! Nog meegekweeld met een Hondurees die evergreens met gitaarbegeleiding bracht en nog naneuriënd in bed gekropen.
De Belgische eigenaar van de hostel raadde ons aan om een dag richting een hacienda te trekken. Tine en ik vonden dat wel de moeite, waarbij Miet ons heel hard op het hart drukte dat we het moesten doen, dat zij wel in Copan ging rondhangen, waarvoor dank Miet! Geweldige ervaring, op een paard, het enorm grote domein rondgereden. Tine haar paard noemde kleine clown, waarbij Tine wel wat twijfels had bij haar amazone-kwaliteiten. Na een toertje gedaan te hebben bleken die zwaar onderschat alhoewel Tine het eerste uurtje niet direct op haar gemak zat. De ganse rit genoten van alle fruit die er zomaar groeide, pomelo’s, pompelmoezen, sterfruit, mandarijnen,… Uitleg gehad bij hun koffieplantage, waarbij in de namiddag Carlos’ zijn op waterkracht gebaseerde koffie’plant’ voorstelde… We werden verwend door de mama van Carlos die haar beste koookkunsten bovenhaalde en ’s avonds een alweer genot-voor-de-maag-maaltijd voorgeschoteld gekregen van een hele lieve madam die alles zowel letterlijk als figuurlijk uit de kast haalde. Na nog een bezoekje aan de warmwaterbronnen samen met een Amerikaanse bioloog, Bryan, en heerlijk te zwemmen, van de heerlijke nachtrust genoten in het guesthouse van de hacienda. ’s Morgens vroeg terug richting Copan gereden, waarna we de direct de bus richting een enorm groot meer in het centrum van honduras namen.
The hot springs was ons doel, en we geraakten er ook! Maar dan… er was welgeteld één hostel in de buurt en zo gesloten als een venster in de winter! Dan maar de gebuur aangesproken en gevraagd of we het tentje in zijn hof konden placeren, en jep, was oké (gelukkig).
De warmwater bronnen waren zo warm dat het water stond te pruttelen en koken, echt als een theepot! En stinken, naar zwavel. Indien je je bij deze geur niet direct iets kan voorstellen, het is gelijkaardig als een zestal eieren voor een tweetal weken in de zon te zetten en dan onder je neus open te doen. We waagden ons nog aan een nachtelijk bezoek in zwempak, maar verschillende keren was het water onder ons voeten zo warm dat het ondraaglijk werd. Met wat vleermuizen zwermend over onze hoofden naar onze ‘camping’ gegaan en er genoten van onze ingeslagen fles rum. Heel goe geslapen, in een tentje voor twee, met drie…
Fris en monter het plan van de dag bekeken en we wilden naar het enorme meer in centraal-Honduras. Onze gids sprak van een goed hostel dus wij ernaartoe.
Volzet maar na wat aandringen in de centrale ruimte mogen slapen voor een heel schappelijke prijs… De dag erna ons liftgewijs, in pick-ups, verplaatst naar de waterfalls (zo’n 40 meter hoog). Het dorpje straalde Honduras uit en we konden terecht in een appartement op 100 meter van de rivier die wat verder overging in een enorme waterval. Het appartement hadden we eigenlijk slechts na aandringen verkregen. De ietwat gezette dame achter de toog vond ons blijkbaar wel sympathiek en eens we het woord ‘valentijn’ laten vallen hadden, om wat extra gewicht in de schaal te leggen, plooide ze helemaal en maakte een hele reeks moppen erover in het Spaans… nu het vergde niet veel verbeelding om te weten waar ze over bezig was (uhu!), vooral niet als ze een paar keer king size erbij liet vallen…
Een leuk ding, dat appartement, met een sjieke terras alwaar al vlug een tentje verscheen met daarin Miet haar spulletjes…
Heerlijk gezwommen en na het betalen aan een jonge gast die daar “de sleutel van de waterval” bezat, konden we mee met hem onder de waterval. Onze ogen kregen heel veel harde waterdruppels te verduren, maar het was de moeite! Nog een duik genomen, douchke en daarna in het dorpje dichtbij met enkele Hondurezen die op het domein werkten gaan eten! Weinig inbreng gehad in de keuze van maaltijd, kluchtig, en nie erg, smaakte wel…
Mijn reis eindigde zowat op de plaats waar Tine en Miet overnacht hadden de dagen voor ik toekwam. Terug naar en enkele uren later terug in San Pedro Sula. Hotel ‘cucaracha’, waar kakkerlakken over de vloer kropen en Miet de frisbee als wapen ertegen gebruikte, waar in de kamer naast ons een ganse familie daar blijkbaar intrek genomen had, waar ’s nachts enkele jonge gasten Miet zowat de stuipen op het lijf jaagden en waar het toilet een liter of vijf dettol kon gebruiken…Nie veel geslapen, nog genoten, nog wa dingen in orde gebracht, het jammere einde van een leuke reis voor mij, een leuk deel van het avontuur van twee Stasegemse dames!
Er komen nog meer foto's, nu staan er al terug op, rap, rap, bekijken die handel!!
Na iedereen de kans gelaten te hebben deze vertelsels te doorlezen, nog een stukje verslag. Het vorige schrijfsel van mijn lieve vriendin maakte blijkbaar wel leuke reacties los, doch hier niet geheel ter zijde, veel heisa errond is niet echt ons ding…
Na een heel warme en sjieke tijd op Roatan, het eiland in de Caraïbische zee, was het plan om verder te te trekken richting Copan Ruinas, een klein stadje in het westen van Honduras. Waarom zult u zich waarschijnlijk afvragen, of misschien ook totaal niet, maar zoals de naam verraad, zijn er daar ruines van de Maya’s die volgens onze Lonely Planet zeker de moeite waard zijn (Doet er mij aan herinneren dat Tine nog een boze brief richting de schrijvers van het boek wil opstellen omdat een aantal, zelfs vele, dingen niet bleken te kloppen). De bus bracht ons erheen, en onder ‘de bus’ dient verstaan te worden, een halve zot die denkt dat hij in bolide rijdt en de rally van Ieper zou moeten winnen, ja mannekes! Een gele schoolbus zoals in de Simpsons met inderdaad nen Otto achter het stuur, spannend!
Aangekomen in het zeer mooi dorpje richting viavia getrokken, een Belgisch hostel, waar we een kamer huurden, Tine en mezelf dan, Miet sliep in het deel van de hostel, wat verder, die dorms had. ’s Avonds stadje verkend en niet te laat in bed gekropen, verplaatsingen, ook al doe je op zich niets, blijven lastig.
De dag erna stonden de maya-ruines op het programma en we hielden ons eraan. Na een kleine wandeling de restanten gaan bekijken van een beschaving die enorm ver stond! Prachtige ruines, met bouwwerken die waarschijnlijk menige werklieden zwaar hebben doen zweten… kortom, de moeite! ’s Avonds geëindigd bij een Engelse madam die een bar had in Copan. Naar wij vermoedden had ze zelf al de halve drankvoorraad binnen, wat duidelijk te merken was aan bijvoorbeeld de koude hamburgers die we er kregen, doch er was ambiance, leute en honger, dus kon er toch van genoten worden! Nog meegekweeld met een Hondurees die evergreens met gitaarbegeleiding bracht en nog naneuriënd in bed gekropen.
De Belgische eigenaar van de hostel raadde ons aan om een dag richting een hacienda te trekken. Tine en ik vonden dat wel de moeite, waarbij Miet ons heel hard op het hart drukte dat we het moesten doen, dat zij wel in Copan ging rondhangen, waarvoor dank Miet! Geweldige ervaring, op een paard, het enorm grote domein rondgereden. Tine haar paard noemde kleine clown, waarbij Tine wel wat twijfels had bij haar amazone-kwaliteiten. Na een toertje gedaan te hebben bleken die zwaar onderschat alhoewel Tine het eerste uurtje niet direct op haar gemak zat. De ganse rit genoten van alle fruit die er zomaar groeide, pomelo’s, pompelmoezen, sterfruit, mandarijnen,… Uitleg gehad bij hun koffieplantage, waarbij in de namiddag Carlos’ zijn op waterkracht gebaseerde koffie’plant’ voorstelde… We werden verwend door de mama van Carlos die haar beste koookkunsten bovenhaalde en ’s avonds een alweer genot-voor-de-maag-maaltijd voorgeschoteld gekregen van een hele lieve madam die alles zowel letterlijk als figuurlijk uit de kast haalde. Na nog een bezoekje aan de warmwaterbronnen samen met een Amerikaanse bioloog, Bryan, en heerlijk te zwemmen, van de heerlijke nachtrust genoten in het guesthouse van de hacienda. ’s Morgens vroeg terug richting Copan gereden, waarna we de direct de bus richting een enorm groot meer in het centrum van honduras namen.
The hot springs was ons doel, en we geraakten er ook! Maar dan… er was welgeteld één hostel in de buurt en zo gesloten als een venster in de winter! Dan maar de gebuur aangesproken en gevraagd of we het tentje in zijn hof konden placeren, en jep, was oké (gelukkig).
De warmwater bronnen waren zo warm dat het water stond te pruttelen en koken, echt als een theepot! En stinken, naar zwavel. Indien je je bij deze geur niet direct iets kan voorstellen, het is gelijkaardig als een zestal eieren voor een tweetal weken in de zon te zetten en dan onder je neus open te doen. We waagden ons nog aan een nachtelijk bezoek in zwempak, maar verschillende keren was het water onder ons voeten zo warm dat het ondraaglijk werd. Met wat vleermuizen zwermend over onze hoofden naar onze ‘camping’ gegaan en er genoten van onze ingeslagen fles rum. Heel goe geslapen, in een tentje voor twee, met drie…
Fris en monter het plan van de dag bekeken en we wilden naar het enorme meer in centraal-Honduras. Onze gids sprak van een goed hostel dus wij ernaartoe.
Volzet maar na wat aandringen in de centrale ruimte mogen slapen voor een heel schappelijke prijs… De dag erna ons liftgewijs, in pick-ups, verplaatst naar de waterfalls (zo’n 40 meter hoog). Het dorpje straalde Honduras uit en we konden terecht in een appartement op 100 meter van de rivier die wat verder overging in een enorme waterval. Het appartement hadden we eigenlijk slechts na aandringen verkregen. De ietwat gezette dame achter de toog vond ons blijkbaar wel sympathiek en eens we het woord ‘valentijn’ laten vallen hadden, om wat extra gewicht in de schaal te leggen, plooide ze helemaal en maakte een hele reeks moppen erover in het Spaans… nu het vergde niet veel verbeelding om te weten waar ze over bezig was (uhu!), vooral niet als ze een paar keer king size erbij liet vallen…
Een leuk ding, dat appartement, met een sjieke terras alwaar al vlug een tentje verscheen met daarin Miet haar spulletjes…
Heerlijk gezwommen en na het betalen aan een jonge gast die daar “de sleutel van de waterval” bezat, konden we mee met hem onder de waterval. Onze ogen kregen heel veel harde waterdruppels te verduren, maar het was de moeite! Nog een duik genomen, douchke en daarna in het dorpje dichtbij met enkele Hondurezen die op het domein werkten gaan eten! Weinig inbreng gehad in de keuze van maaltijd, kluchtig, en nie erg, smaakte wel…
Mijn reis eindigde zowat op de plaats waar Tine en Miet overnacht hadden de dagen voor ik toekwam. Terug naar en enkele uren later terug in San Pedro Sula. Hotel ‘cucaracha’, waar kakkerlakken over de vloer kropen en Miet de frisbee als wapen ertegen gebruikte, waar in de kamer naast ons een ganse familie daar blijkbaar intrek genomen had, waar ’s nachts enkele jonge gasten Miet zowat de stuipen op het lijf jaagden en waar het toilet een liter of vijf dettol kon gebruiken…Nie veel geslapen, nog genoten, nog wa dingen in orde gebracht, het jammere einde van een leuke reis voor mij, een leuk deel van het avontuur van twee Stasegemse dames!
Er komen nog meer foto's, nu staan er al terug op, rap, rap, bekijken die handel!!
donderdag 21 februari 2008
Een zeker Stasegems bezoek...
maakte me (dedie van buzzekens) zeer gelukkig,
en een speciale ring rijker...
en een speciale ring rijker...
Belofte maakt schuld
Een bewogen dag dus...
De avond ervoor was mn rugzak verdwenen, wat zorgde voor een nt zo denderende nachtrust. Gevolgd door een voormidd id ban van het rugzakmysterie, heel de hostal in rep en roer en wijzelf al verslagen beginnen denken over eventuele gevolgen (Alles zat hierin). Dit tot een Frans koppel, na het 2u eerder gevraagd te hebben, toch met de rugzak op de proppen kwam.
Hierna mn onvermijdelijke traantjes opgedroogd en wij samen onze vier vrienden gaan oppikken om het natuurwonder CHEMUC CHAMPEY te bezoeken, wat wij nu gelukkiglijk terug konden betalen. Redelijk indrukwekkend en idyllisch allemaal... natuurlijke turquoisgekleurde pools, rondzwemmen, rotsjeswandelen, visjes, brubbelbaadjes, watervalletjes en natuurlijk het nodige vertier. Op de terugweg oa ook nog een vers geplukte cacaovrucht geproefd (smaakt nr lichie, mmmh).
Ng eventjes terug nr onze hostal om de bus vr morgen te regelen, een geheime "offerta" aangeboden gekregen door Johnny (Een Guat. gids die aan de grotten woont). Omdat wij onverwachts morgen al vertrekken, biedt hij aan om ons vanavond ng gratis rond te leiden id grotten, want hij zou nt willen dat zijn Belgische amiga's dit moeten missen. Tja, machtig mr ook de veiligerwijze twijfel slaat toe. Hebben dit rdl goed aangepakt. Onze vrienden van concurrerende hostal vergezellen ons na zeer gezellig diner om te tonen dat zij op de hoogte zijn en ook onze bagage blijft bij hen in bewaring. Het bleek een griezelige mr magische ervaring te worden. 2 Uurtjes avontuur in een onbekende machtige grot met enkel kaarslicht en bikini, de onderkoeling nam ik er dan ook graag bij. Zwemmen met kaars in ene hand, tg rotsen botsen, klimmen, ons tss nauwe gaten vriemelen, modderceremonies, stallagtieten en -mieten.
Na dit fraai staaltje speleologie ng getrakteerd geweest op gratis rum en prachtige live gitaar en zang dr wat louties id hostal. Bij deze was ook onze kaars uit.
RIO DULCE Hier redelijk geluierd wegens pijpenstelen regenend. Alles was nat en zelfs de wasserettes konden geen droge waste garanderen in dit vochtige klimaat. We hebben tijd, en hebben er gn enkel probleem mee te doen waar we best in zijn, niets. Iedereen kende ons daar als de meisjes aan die tafel, vergroeid aan stoel en iedereen schuifde in wisselende shifts bij. Twas in feite zeer gezellig allemaal. Toch ng de nodige energie en zonnelicht gevonden om hot springs te gaan bezoeken met wat vrienden. Ongelooflijk deugddoend, srt sauna in openlucht met verfrissende duik achteraf.
LIVINGSTON Eventjes gereisd met tijdelijk geldloze makker Ben (30j, droge imens kluchtige Britt). Machtig stadje enkel per boot te bereiken, soort mini-Afrika (Garifuna volkje genoemd). Vree veel leute gemaakt in kizzig hotelleke ah water (de mensen zijn hier zot en dat bevalt ons wel); gewandeld langs ruwe, vogelrijke, charmante stranden en natuurlijk watervallekens gezien.
En natuurlijk vele, vele meer... want de 'gewone' momenten en interacties zijn soms nog het kostbaarst. Hupla.
De avond ervoor was mn rugzak verdwenen, wat zorgde voor een nt zo denderende nachtrust. Gevolgd door een voormidd id ban van het rugzakmysterie, heel de hostal in rep en roer en wijzelf al verslagen beginnen denken over eventuele gevolgen (Alles zat hierin). Dit tot een Frans koppel, na het 2u eerder gevraagd te hebben, toch met de rugzak op de proppen kwam.
Hierna mn onvermijdelijke traantjes opgedroogd en wij samen onze vier vrienden gaan oppikken om het natuurwonder CHEMUC CHAMPEY te bezoeken, wat wij nu gelukkiglijk terug konden betalen. Redelijk indrukwekkend en idyllisch allemaal... natuurlijke turquoisgekleurde pools, rondzwemmen, rotsjeswandelen, visjes, brubbelbaadjes, watervalletjes en natuurlijk het nodige vertier. Op de terugweg oa ook nog een vers geplukte cacaovrucht geproefd (smaakt nr lichie, mmmh).
Ng eventjes terug nr onze hostal om de bus vr morgen te regelen, een geheime "offerta" aangeboden gekregen door Johnny (Een Guat. gids die aan de grotten woont). Omdat wij onverwachts morgen al vertrekken, biedt hij aan om ons vanavond ng gratis rond te leiden id grotten, want hij zou nt willen dat zijn Belgische amiga's dit moeten missen. Tja, machtig mr ook de veiligerwijze twijfel slaat toe. Hebben dit rdl goed aangepakt. Onze vrienden van concurrerende hostal vergezellen ons na zeer gezellig diner om te tonen dat zij op de hoogte zijn en ook onze bagage blijft bij hen in bewaring. Het bleek een griezelige mr magische ervaring te worden. 2 Uurtjes avontuur in een onbekende machtige grot met enkel kaarslicht en bikini, de onderkoeling nam ik er dan ook graag bij. Zwemmen met kaars in ene hand, tg rotsen botsen, klimmen, ons tss nauwe gaten vriemelen, modderceremonies, stallagtieten en -mieten.
Na dit fraai staaltje speleologie ng getrakteerd geweest op gratis rum en prachtige live gitaar en zang dr wat louties id hostal. Bij deze was ook onze kaars uit.
RIO DULCE Hier redelijk geluierd wegens pijpenstelen regenend. Alles was nat en zelfs de wasserettes konden geen droge waste garanderen in dit vochtige klimaat. We hebben tijd, en hebben er gn enkel probleem mee te doen waar we best in zijn, niets. Iedereen kende ons daar als de meisjes aan die tafel, vergroeid aan stoel en iedereen schuifde in wisselende shifts bij. Twas in feite zeer gezellig allemaal. Toch ng de nodige energie en zonnelicht gevonden om hot springs te gaan bezoeken met wat vrienden. Ongelooflijk deugddoend, srt sauna in openlucht met verfrissende duik achteraf.
LIVINGSTON Eventjes gereisd met tijdelijk geldloze makker Ben (30j, droge imens kluchtige Britt). Machtig stadje enkel per boot te bereiken, soort mini-Afrika (Garifuna volkje genoemd). Vree veel leute gemaakt in kizzig hotelleke ah water (de mensen zijn hier zot en dat bevalt ons wel); gewandeld langs ruwe, vogelrijke, charmante stranden en natuurlijk watervallekens gezien.
En natuurlijk vele, vele meer... want de 'gewone' momenten en interacties zijn soms nog het kostbaarst. Hupla.
woensdag 20 februari 2008
Met schaamrood op de wangen...
... wegens enige nalatigheid nr het thuisfront toe. (Mss nogmaals vermeldenswaard dat we cafeets liever zonder internet zien)
Een dikke maand geleden dus en ondertussen al een ferm stuk Guatemala en Honduras achter de kiezen. Met een imense dankuwel naar tijzemans toe (Honduras), zullen wij nu proberen wat hoogtepunten uit onze eerste twee weken Guatemala toe te lichten. Met de belofte dat deel twee nt zolang meer op zich zal laten wachten...
Adios Mexico, ola Guatemala. Vaarwel pesos, welkom quetal. Vaarwel Sol, welkom hananbierke Gallo.
Enkele algemene indrukken: Precies nog wat primitiever (vele hutjes en waste te bespeuren), prachtige tropische natuur en bergen, alles op zijn tijd en een gegeven op zich "the chickenbusses" (oude Amerikaanse schoolbussen in alle kleuren vd regenboog, af en toe moeten wisselen wegens plots stuk, iedere keer hout vasthouden want precies op roetsjbaan zonder enige schijn van veiligheid, propvol, machtige tafereeltjes en conversaties).
Ons avontuur in dit nieuwe land startte alvast met een voltreffer. Misse grens overgestoken waardr er ons nacht en dag bus te wachten stond en een eerste kennismaking met letterlijk het ganse land, ipv de vlotte vijf uurtjes (Gn probleem, zie eerder, de bus nemen is een uitje op zich).
We trekken van Noord naar Zuid, en laten het zeer rijklijk gevulde Westelijke gedeelte voor na Tijzies Hondurese bezoekje. Op een rijtje...
FLORES Soort schiereiland en een sociale oase - Vrienden maken is gelijk aan mee aan tafel schuiven.
Van hieruit uitstap gedaan nr TIKAL, de mayasite der mayasiten.
Het pijnlijke om 4u30 opstaan loont de moeite. We maken het ontwaken vd jungle mee en dat zorgt voor een magische, mysterieuze sfeer. (Howlermonkeys id bomen, pinotes (srt wasbeertjes), in de verte vreemde bijna monsterlijke dierengeluiden en een desolate mist hangend id lucht.
We ronden een meer dan gemiddeld grondige tour af en het mag gezegd. het kruipt id benen. We laten dan ook gn enkele tempel onbeklommen en de verzichten van hierboven zijn onbeschrijflijk.
LANQUIN Prachtige hutjes id jungle gewijse hostal met het nodige feestvertier (Fullmoonparties enzo), veel vlindertjes en een wilde rivier.
Weer te gierig om een tour en gids te betalen trekken we er met ons tweetjes op uit nr de grotten om er de vleermuizen hun exit te zien maken. Beklijvend tafereeltje met zaklamp en kaarslicht. Wel een beetje griezelig, er moeten hier een miljoental vleermuizen voorbij om bij dit avondvallen hun maag te vullen en ze vliegen ons dan ook letterlijk rond de oren.
CHEMUC CHAMPEY Uitgeregend vanachter in een pick-up toegekomen, mr twas als thuiskomen. Hier enkel twee hostals, ietwat van elkaar, wat zorgde voor een zeer gemoedelijke sfeer. Regenachtige dag dan ook vlot doorgekomen met unospelen, vanop schommel in rivier springen, eten en drinken tot id vroege uurtjes. Sociaalgewijs op dreef vonden we het blijkbaar nodig om tijdens een verkennend wandelen ook id andere hostal, wr slechts 4 ipv bij ons 15 man verbleef, vrienden te maken. Morgen spreken we hier af om samen Semuc te bezoeken en dit te bezegenen met een fles wijn. (Tzijn sjieke, oa een francaise die reist met haar hond Ludo)
De volgende dag begint bewogen...
Waarover morgen meer, want zoals altijd zijn de internetgoden ons nt wel gezind en sluit da spel ier... tot morgen, beloofd!
Een dikke maand geleden dus en ondertussen al een ferm stuk Guatemala en Honduras achter de kiezen. Met een imense dankuwel naar tijzemans toe (Honduras), zullen wij nu proberen wat hoogtepunten uit onze eerste twee weken Guatemala toe te lichten. Met de belofte dat deel twee nt zolang meer op zich zal laten wachten...
Adios Mexico, ola Guatemala. Vaarwel pesos, welkom quetal. Vaarwel Sol, welkom hananbierke Gallo.
Enkele algemene indrukken: Precies nog wat primitiever (vele hutjes en waste te bespeuren), prachtige tropische natuur en bergen, alles op zijn tijd en een gegeven op zich "the chickenbusses" (oude Amerikaanse schoolbussen in alle kleuren vd regenboog, af en toe moeten wisselen wegens plots stuk, iedere keer hout vasthouden want precies op roetsjbaan zonder enige schijn van veiligheid, propvol, machtige tafereeltjes en conversaties).
Ons avontuur in dit nieuwe land startte alvast met een voltreffer. Misse grens overgestoken waardr er ons nacht en dag bus te wachten stond en een eerste kennismaking met letterlijk het ganse land, ipv de vlotte vijf uurtjes (Gn probleem, zie eerder, de bus nemen is een uitje op zich).
We trekken van Noord naar Zuid, en laten het zeer rijklijk gevulde Westelijke gedeelte voor na Tijzies Hondurese bezoekje. Op een rijtje...
FLORES Soort schiereiland en een sociale oase - Vrienden maken is gelijk aan mee aan tafel schuiven.
Van hieruit uitstap gedaan nr TIKAL, de mayasite der mayasiten.
Het pijnlijke om 4u30 opstaan loont de moeite. We maken het ontwaken vd jungle mee en dat zorgt voor een magische, mysterieuze sfeer. (Howlermonkeys id bomen, pinotes (srt wasbeertjes), in de verte vreemde bijna monsterlijke dierengeluiden en een desolate mist hangend id lucht.
We ronden een meer dan gemiddeld grondige tour af en het mag gezegd. het kruipt id benen. We laten dan ook gn enkele tempel onbeklommen en de verzichten van hierboven zijn onbeschrijflijk.
LANQUIN Prachtige hutjes id jungle gewijse hostal met het nodige feestvertier (Fullmoonparties enzo), veel vlindertjes en een wilde rivier.
Weer te gierig om een tour en gids te betalen trekken we er met ons tweetjes op uit nr de grotten om er de vleermuizen hun exit te zien maken. Beklijvend tafereeltje met zaklamp en kaarslicht. Wel een beetje griezelig, er moeten hier een miljoental vleermuizen voorbij om bij dit avondvallen hun maag te vullen en ze vliegen ons dan ook letterlijk rond de oren.
CHEMUC CHAMPEY Uitgeregend vanachter in een pick-up toegekomen, mr twas als thuiskomen. Hier enkel twee hostals, ietwat van elkaar, wat zorgde voor een zeer gemoedelijke sfeer. Regenachtige dag dan ook vlot doorgekomen met unospelen, vanop schommel in rivier springen, eten en drinken tot id vroege uurtjes. Sociaalgewijs op dreef vonden we het blijkbaar nodig om tijdens een verkennend wandelen ook id andere hostal, wr slechts 4 ipv bij ons 15 man verbleef, vrienden te maken. Morgen spreken we hier af om samen Semuc te bezoeken en dit te bezegenen met een fles wijn. (Tzijn sjieke, oa een francaise die reist met haar hond Ludo)
De volgende dag begint bewogen...
Waarover morgen meer, want zoals altijd zijn de internetgoden ons nt wel gezind en sluit da spel ier... tot morgen, beloofd!
dinsdag 19 februari 2008
1+1+1 = 4
Op vraag van 2 bruine deernes, en blijkbaar ook heel wat aanhang hier in het koude belgenland, een verslagsken… Ik denk dat ik het wegens de uitgebreidheid mijnen schrijfsel best verdeel in hoofdstukken. In die tijd zie ik Tine en Miet wel nog een stukje posten op deze op momenten wat ‘stille’ blog!
Bij deze: tadaaa: DEEL 1
Zaterdagmorgen 6u20 kom ik uit de ‘gate’ in San Pedro Sula, zowat in het zuiden van Honduras en zie een stralende Tine op mij afkomen met Miet op de achtergrond aan een tafeltje zittend, eveneens stralend. Ze hadden blijkbaar een halve dag en een nacht op het vliegveld vertoefd en daar al wat vrienden gemaakt met onder andere de helft van het werkend personeel op de luchthaven én het personeel van Wendy’s, een, hoe kan het ook anders, fastfoodketen met (jep, het bestaat) nog groteren briel dan de Mc Donalds.
Een heel hartelijk en sjiek weerzien volgt, met alle nodige ingrediënten (euh, jep!), het zit direct wel snor. Miet en Tine vragen honderduit naar belevenissen in koud Belgenland, en ik geniet volop van al een deel van hun spannende en op vele momenten komische avonturen… ik deel met veel plezier de vele berichtjes en brieven uit van iedereen die mij in de laatste weken een kleinood in de hand schoof!
Gepakt en gezakt (met 2 hangmatten, een dubbele luchtmatras, kilo’s extra kleren en twee rasechte wereldreizigstersonderbroeken) trekken we te voet naar de grote baan. Tine bekeek het programma voor Honduras, en ikzelf heel gedwee volgend, zoals iedereen me kent natuurlijk J . We nemen de bus richting La Ceiba, een stadje aan de rand van de Caraïbische zee, om de dag erna richting Roatan te varen met een ferry.
Waar volgens de Lonely planet de Youth Hostel is, blaffen nu enkele honden nijdig onze richting uit en bij navraag blijkt de hostel verplaatst naar enkele straten verder. Een leuke hostel, met zeer charmante kamers, en goedkoop, op maat dus. Beneden maken we kennis met een Amerikaan die bij mij op de vlucht zat en het niet zo goed getroffen heeft met zijn bagage, ergens achtergebleven in New York met heel zijn duikersuitrusting. Een Amerikaan die bij navraag Bush liever in een home à la Ter Halle zou geplaatst zien dan aan de top van zijn land en een zekere voorkeur had voor Obama, totaal het stereotiep niet van een Amerikaan die wij wel eens in ons hoofd zouden hebben. Nog lekker gaan eten in het gezellig, redelijk Afro getint stadje en een ‘heerlijke’ nachtrust opzoekend. Morgenvroeg willen we zeker de ferry niet missen!!
Miet, die al niet van wagens houdt, ondervindt wel wat last van zeeziekte, hoewel ze, in tegenstelling tot enkele kindjes op de boot alles kan binnenhouden. Een prachtig zicht vanop zee op het eiland in de zon!
Aangekomen direct richting West End met taxi en daar onder een blauwe hemel, met snoeiharde zon een leuke plaats gezocht. Tine en ikzelf beslissen om een Cabin te huren, Miet trekt richting Valerie’s (een 100-tal meter verder) waar er dorms (gemeenschappelijke slaapplaatsen) te vinden zijn, hoewel die dorm haar privé-kamer blijkt te zijn, en Miet dan ook de helft van de bedden bezet (een viertal!!).
Duiken!! Via telefoon hoorde ik al dat dit één van de plannen was op Roatan en het is duidelijk te zien op het eiland dat dit één van de favorieten bezigheden is hier. Het lijkt zowat op een surf-paradijs, enkele surf dient doorschrapt te worden en vervangen door Duikers-. We kijken al even en beslissen bij Connections onze duikerscursus te gaan volgen. Een leuke uitstraling en toffe mensen overhalen ons.
Doorheen deze eerste dagen merk ik dat budget berekenen en er nauwgezet op toezien heel belangrijk is en dat ze beide (jep alletwee) heel berekend te werk gaan. Dat is ook één van de redenen dat ze deze cursus konden doen (met bij deze ook nog een dankwoordje aan de sponsors van Miet).
Maandag starten we, en hoe! Drie video’s in een kamertje van om en bij de 35° met daarop uitleg, dat is één, maar ook een dertigtal keren ‘duiken is tof, je ontmoet mensen en duiken is tof’ , afgewisseld met een typetje die zo kan gaan bijzitten in het panel van HT&D. Met Miet, die klaarblijkelijk aan één of andere vorm van add lijdt, en Tine, die alles heel goed wil begrijpen, wordt er les gevolgd met heel wat hilarische toestanden tot gevolg. Gelukkig had onze persoonlijke instructor Peter (een Slovakees) engelengeduld en was hij de rust zelve. Na de eerste vermoeiende dag een einde aan gebreid in een andere hostel, waar we verzeild geraakt waren na een leuk optredentje (latin dance, check Miet), waarbij een ontmoeting met Ben(jamin) (een Engelsman die Tine en Miet eerder op hun reis ontmoetten), enkele Brazilianen, en enkele ieren tot leuke conversaties leiden.
De dag erna richting water, oefeningen gaan doen aan het wateroppervlak en op drie meter. Tine toch ietwat bezorgd over het ademen onder water zonder veel uitweg en Miet als een vis in het haar bekende zopje. Zelf vond ik het toen ook al de max. Peter moest dan ook enkele keren zijn geluidje maken om zowel Miet als ekik terug te roepen terwijl hij Tine nog wat uitleg gaf.
Na de lessen beslisten we gezamenlijk om ’s avonds toch niet te ‘diep’ meer te gaan, wegens duidelijk voelbaar de dag erna in het water.
S’avonds toch blijven plakken op het terras van onze cabin, met Ben erbij, die we uitgenodigd hadden om te komen eten. Leuke avond, toffe gesprekken en toch een glaasje gedronken, met alle gevolgen van dien… misschien nog dit hierbij: “nightswimming, deserves a quiet night...”
Te laat aangekomen ’s morgens, waar Peter klaarblijkelijk geen probleem mee had, en de eerste echte duik gedaan, 10 meter diep, fantastisch, ogen uitgekeken alhoewel de verschillende oefeningen onder water centraal stonden.
Ik kon mijn lach niet meer houden toen Miet bij één van deze oefeningen, (of was dit de dag erna?) in het zand beet. Nu zit ik nog even na te genieten van de blik door haar duikbril als ze terug rechtkwam. Ook Tine noopte mij tot rare bewegingen onder water (lachen met een ‘respirator’ in de mond is niet gemakkelijk) ten gevolge van een oefening onder water. Zij vond de oefening voor haarzelf genoeg geweest en deed zelf het teken dat het gedaan was, ik krom natuurlijk, en dat onder water. Peter wist efkes niet waar hij het had…
Na rustige avond op terras er toch niet in geslaagd op tijd te komen (van de tiental afspraken op uur denk ik dat we er één haalden!) maar ook nu zag Peter dit door de vingers. Na de tussenproeven opgelost te hebben een fantastische duik gedaan, vissen in kleuren die je niet voor mogelijk houdt, geel, paars blauw, groen, het was als rondzwemmen in een aquarium in één of ander chinees restaurant.
En het werd nog beter! De dagen erna, met al wat oefening in het lijf en het daardoor beter beheersen van de duiktechnieken, konden we nog meer genieten van de pracht onder water. Een voor ons toch wel nieuwe wereld…
Na uitgebreid Peter te bedanken voor zijn welwillende geduld (en een zweem van opluchting te ontdekken in zijn ogen bij het slagen van ons laatste ‘grote’ examen), gingen we weg uit deze gezellige duikersclub om richting West Bay te wandelen, een tropisch zwemoord zoals ze dit alleen in de Caraïben hebben.
Voordat menig onder jullie beginnen denken aan een echt examen misschien de omstandigheden even schetsen. Wij drieën buiten in de zon op een bank, naast ons ons duikersboek, veel volk in de buurt, kortom ideale omstandigheden om zo’n 95 % te halen, wat we dan ook deden (mits het even aan een voorbijganger in de club, de baas ervan, te vragen welke soorten de DIN-opening was). Peter had zich ondertussen binnen in de zetel genesteld om wat slaap in te halen… meer van dit soort examens!
West Bay dus! Een zeer leuke wandeling ernaartoe, langs de kust met prachtige vergezichten (jep! Romantisch…) en een schakering van alle soorten blauw weerspiegelend in de zee. Even enorm toerist gespeeld met de frisbee in de hand en badhanddoek op het strand. Tine vond het na een tijd niet meer zo aangenaam wegens enkele zandvlooien die haar billen en enkels de moeite vonden om in te bijten (hierbij enige, hetzij kleine, overeenkomsten tussen de schrijver dezer tekst en die kleine vervelende beesjes).
De zon zien ondergaan, terwijl we een kleine fotoshoot organiseerden. Zie ietwat later rechts van dit tekstje! Een avondwandeling langs de kust was zo mogelijk nog mooier, ware het niet dat enkele uit de kluiten gewassen rottweilers net nadat we gepasseerd waren vrijgelaten werden door hun baasje om een frisse duik te nemen. De naam van dit land hoeft echt geen enkele uitleg!
S’avonds onze laatste avond gevierd op het eiland, en zelfs heel verantwoordelijk vroeg ter slape gegaan.
Fieuw, al een week in het ‘kort’, de tweede week volgt, blijf kijken, stem zeker af, en tot binnen enkele uren/dagen!
Bij deze: tadaaa: DEEL 1
Zaterdagmorgen 6u20 kom ik uit de ‘gate’ in San Pedro Sula, zowat in het zuiden van Honduras en zie een stralende Tine op mij afkomen met Miet op de achtergrond aan een tafeltje zittend, eveneens stralend. Ze hadden blijkbaar een halve dag en een nacht op het vliegveld vertoefd en daar al wat vrienden gemaakt met onder andere de helft van het werkend personeel op de luchthaven én het personeel van Wendy’s, een, hoe kan het ook anders, fastfoodketen met (jep, het bestaat) nog groteren briel dan de Mc Donalds.
Een heel hartelijk en sjiek weerzien volgt, met alle nodige ingrediënten (euh, jep!), het zit direct wel snor. Miet en Tine vragen honderduit naar belevenissen in koud Belgenland, en ik geniet volop van al een deel van hun spannende en op vele momenten komische avonturen… ik deel met veel plezier de vele berichtjes en brieven uit van iedereen die mij in de laatste weken een kleinood in de hand schoof!
Gepakt en gezakt (met 2 hangmatten, een dubbele luchtmatras, kilo’s extra kleren en twee rasechte wereldreizigstersonderbroeken) trekken we te voet naar de grote baan. Tine bekeek het programma voor Honduras, en ikzelf heel gedwee volgend, zoals iedereen me kent natuurlijk J . We nemen de bus richting La Ceiba, een stadje aan de rand van de Caraïbische zee, om de dag erna richting Roatan te varen met een ferry.
Waar volgens de Lonely planet de Youth Hostel is, blaffen nu enkele honden nijdig onze richting uit en bij navraag blijkt de hostel verplaatst naar enkele straten verder. Een leuke hostel, met zeer charmante kamers, en goedkoop, op maat dus. Beneden maken we kennis met een Amerikaan die bij mij op de vlucht zat en het niet zo goed getroffen heeft met zijn bagage, ergens achtergebleven in New York met heel zijn duikersuitrusting. Een Amerikaan die bij navraag Bush liever in een home à la Ter Halle zou geplaatst zien dan aan de top van zijn land en een zekere voorkeur had voor Obama, totaal het stereotiep niet van een Amerikaan die wij wel eens in ons hoofd zouden hebben. Nog lekker gaan eten in het gezellig, redelijk Afro getint stadje en een ‘heerlijke’ nachtrust opzoekend. Morgenvroeg willen we zeker de ferry niet missen!!
Miet, die al niet van wagens houdt, ondervindt wel wat last van zeeziekte, hoewel ze, in tegenstelling tot enkele kindjes op de boot alles kan binnenhouden. Een prachtig zicht vanop zee op het eiland in de zon!
Aangekomen direct richting West End met taxi en daar onder een blauwe hemel, met snoeiharde zon een leuke plaats gezocht. Tine en ikzelf beslissen om een Cabin te huren, Miet trekt richting Valerie’s (een 100-tal meter verder) waar er dorms (gemeenschappelijke slaapplaatsen) te vinden zijn, hoewel die dorm haar privé-kamer blijkt te zijn, en Miet dan ook de helft van de bedden bezet (een viertal!!).
Duiken!! Via telefoon hoorde ik al dat dit één van de plannen was op Roatan en het is duidelijk te zien op het eiland dat dit één van de favorieten bezigheden is hier. Het lijkt zowat op een surf-paradijs, enkele surf dient doorschrapt te worden en vervangen door Duikers-. We kijken al even en beslissen bij Connections onze duikerscursus te gaan volgen. Een leuke uitstraling en toffe mensen overhalen ons.
Doorheen deze eerste dagen merk ik dat budget berekenen en er nauwgezet op toezien heel belangrijk is en dat ze beide (jep alletwee) heel berekend te werk gaan. Dat is ook één van de redenen dat ze deze cursus konden doen (met bij deze ook nog een dankwoordje aan de sponsors van Miet).
Maandag starten we, en hoe! Drie video’s in een kamertje van om en bij de 35° met daarop uitleg, dat is één, maar ook een dertigtal keren ‘duiken is tof, je ontmoet mensen en duiken is tof’ , afgewisseld met een typetje die zo kan gaan bijzitten in het panel van HT&D. Met Miet, die klaarblijkelijk aan één of andere vorm van add lijdt, en Tine, die alles heel goed wil begrijpen, wordt er les gevolgd met heel wat hilarische toestanden tot gevolg. Gelukkig had onze persoonlijke instructor Peter (een Slovakees) engelengeduld en was hij de rust zelve. Na de eerste vermoeiende dag een einde aan gebreid in een andere hostel, waar we verzeild geraakt waren na een leuk optredentje (latin dance, check Miet), waarbij een ontmoeting met Ben(jamin) (een Engelsman die Tine en Miet eerder op hun reis ontmoetten), enkele Brazilianen, en enkele ieren tot leuke conversaties leiden.
De dag erna richting water, oefeningen gaan doen aan het wateroppervlak en op drie meter. Tine toch ietwat bezorgd over het ademen onder water zonder veel uitweg en Miet als een vis in het haar bekende zopje. Zelf vond ik het toen ook al de max. Peter moest dan ook enkele keren zijn geluidje maken om zowel Miet als ekik terug te roepen terwijl hij Tine nog wat uitleg gaf.
Na de lessen beslisten we gezamenlijk om ’s avonds toch niet te ‘diep’ meer te gaan, wegens duidelijk voelbaar de dag erna in het water.
S’avonds toch blijven plakken op het terras van onze cabin, met Ben erbij, die we uitgenodigd hadden om te komen eten. Leuke avond, toffe gesprekken en toch een glaasje gedronken, met alle gevolgen van dien… misschien nog dit hierbij: “nightswimming, deserves a quiet night...”
Te laat aangekomen ’s morgens, waar Peter klaarblijkelijk geen probleem mee had, en de eerste echte duik gedaan, 10 meter diep, fantastisch, ogen uitgekeken alhoewel de verschillende oefeningen onder water centraal stonden.
Ik kon mijn lach niet meer houden toen Miet bij één van deze oefeningen, (of was dit de dag erna?) in het zand beet. Nu zit ik nog even na te genieten van de blik door haar duikbril als ze terug rechtkwam. Ook Tine noopte mij tot rare bewegingen onder water (lachen met een ‘respirator’ in de mond is niet gemakkelijk) ten gevolge van een oefening onder water. Zij vond de oefening voor haarzelf genoeg geweest en deed zelf het teken dat het gedaan was, ik krom natuurlijk, en dat onder water. Peter wist efkes niet waar hij het had…
Na rustige avond op terras er toch niet in geslaagd op tijd te komen (van de tiental afspraken op uur denk ik dat we er één haalden!) maar ook nu zag Peter dit door de vingers. Na de tussenproeven opgelost te hebben een fantastische duik gedaan, vissen in kleuren die je niet voor mogelijk houdt, geel, paars blauw, groen, het was als rondzwemmen in een aquarium in één of ander chinees restaurant.
En het werd nog beter! De dagen erna, met al wat oefening in het lijf en het daardoor beter beheersen van de duiktechnieken, konden we nog meer genieten van de pracht onder water. Een voor ons toch wel nieuwe wereld…
Na uitgebreid Peter te bedanken voor zijn welwillende geduld (en een zweem van opluchting te ontdekken in zijn ogen bij het slagen van ons laatste ‘grote’ examen), gingen we weg uit deze gezellige duikersclub om richting West Bay te wandelen, een tropisch zwemoord zoals ze dit alleen in de Caraïben hebben.
Voordat menig onder jullie beginnen denken aan een echt examen misschien de omstandigheden even schetsen. Wij drieën buiten in de zon op een bank, naast ons ons duikersboek, veel volk in de buurt, kortom ideale omstandigheden om zo’n 95 % te halen, wat we dan ook deden (mits het even aan een voorbijganger in de club, de baas ervan, te vragen welke soorten de DIN-opening was). Peter had zich ondertussen binnen in de zetel genesteld om wat slaap in te halen… meer van dit soort examens!
West Bay dus! Een zeer leuke wandeling ernaartoe, langs de kust met prachtige vergezichten (jep! Romantisch…) en een schakering van alle soorten blauw weerspiegelend in de zee. Even enorm toerist gespeeld met de frisbee in de hand en badhanddoek op het strand. Tine vond het na een tijd niet meer zo aangenaam wegens enkele zandvlooien die haar billen en enkels de moeite vonden om in te bijten (hierbij enige, hetzij kleine, overeenkomsten tussen de schrijver dezer tekst en die kleine vervelende beesjes).
De zon zien ondergaan, terwijl we een kleine fotoshoot organiseerden. Zie ietwat later rechts van dit tekstje! Een avondwandeling langs de kust was zo mogelijk nog mooier, ware het niet dat enkele uit de kluiten gewassen rottweilers net nadat we gepasseerd waren vrijgelaten werden door hun baasje om een frisse duik te nemen. De naam van dit land hoeft echt geen enkele uitleg!
S’avonds onze laatste avond gevierd op het eiland, en zelfs heel verantwoordelijk vroeg ter slape gegaan.
Fieuw, al een week in het ‘kort’, de tweede week volgt, blijf kijken, stem zeker af, en tot binnen enkele uren/dagen!
zaterdag 12 januari 2008
waw !
Verwende drollekes, da zijn we!
Amai Raoul, onze mexico-city-vriend heeft ons serieus in de watten gelegd! Zo'n 12dagen hebben we doorgebracht bij Raoul en Raoul(papa). Kerstavond was alles wat we hadden durven hopen: gezellig familiefeest, cadeautjes, veel en lekker eten (jawel ne kalkoen) en de 2 Belgische chica's hadden dan ook voor pracht van dessert gezorgd:chocomousse. Oudejaar zoals het hoort doorgebracht al feestend, we kunnen het nog steeds, fjoew!
Tussendoor allerlei bezocht: nationaal museum van antropologie, el castillo de chapultepec, museum Frida Kahlo (!), de piramiden van teotihuacan (zeer impressionant), kleurrijke bloemenbootjes in Xochimilco met mariachi's,... Alweer te veel om op te noemen!Gelukkig waren onze magen dagelijks goed gevuld met al het lekkers van oma Hilda! Ook vré veel rondgehangen met vriendjes van Raoul. Zotte kerels die elke dag wel in zijn voor een nieuw avontuur (Hoogste top van Mex beklimmen: Orizaba en daarop scoutsvlag gaan planten, overleven in jungle op wormen, traditionele dansers,...) Dolle avonturen beleefd door vooral vré onnozel te doen!
Daarna naar Acapulco (bwakkes: echte vuile stinkstad) en Puerto escondi (paradijs voor de Mexicaanse surfers). Tine heeft ook eens geproefd van de Mexican pipeline en was zowaar bijna verdronken. Machtige golven, maar zeer sterke onderstroom, zalig strand. Ook Miet had bijna-doods-ervaring na het worden aangevallen door een salamander in bed, hahaha ... je hoort het: ook wij zijn wel in voor avontuur.
Ook hebben we een stukje paradijs ontdekt die we graag even willen toerlichten. Chacahua: tot nu toe favoriete plaats in Mexico!!!! Een heel gedoe om er te geraken (bus, taxi, bootje,camionetta), maar das ook deel van z'n charmes! Prachtig klein strandje, waarop ons tentje weer vré schooon stond, met blauwe zee. De mensen hier zijn Afro-Mexicaans, dus er was genoeg leven in de brouwerij! Ne fanclub van kindjes, zeer veel skjieve mensen, kiezige honden, domme zandvlooien, redelijk primitief. In midden van de nacht op tortuga-jacht geweest: zomaar eventjes reuze-schildpad zien eitjes leggen (wel 108 warme, zware pinpongballekes!), deze dan flink naar tortugafarm gebracht (eitjes beschermen tegen natuurlijke of menselijke vijanden), in zandput begraven en de kleine zachte schilpadjes geteld. Ook met lancha in de mangroven gaan varen, éél éél machtig! Heel veel viskes en vogels gezien. Maar hoogtepunt was zonder twijfel de fluoricerende plankton in water. Wanneer het donker is en je beweegt in het water beginnen kleine puntjes te glimmen, heel magisch!
Voor de moment zijn we in Tuxtla Gutierez, alwaar we vandaag canyon del sumidero hebben bezocht, wederom prachtig! Vlug nog wat mailkes en blog, want morgen vertrekken we jungle-waarts, joepie!
Lieve vriendjes, we hebben het hier naar ons zin!
Voor de muziekliefhebbers, zalig optreden gezien van Señora Kong, je kunt er iets van vinden op my-space...
Amai Raoul, onze mexico-city-vriend heeft ons serieus in de watten gelegd! Zo'n 12dagen hebben we doorgebracht bij Raoul en Raoul(papa). Kerstavond was alles wat we hadden durven hopen: gezellig familiefeest, cadeautjes, veel en lekker eten (jawel ne kalkoen) en de 2 Belgische chica's hadden dan ook voor pracht van dessert gezorgd:chocomousse. Oudejaar zoals het hoort doorgebracht al feestend, we kunnen het nog steeds, fjoew!
Tussendoor allerlei bezocht: nationaal museum van antropologie, el castillo de chapultepec, museum Frida Kahlo (!), de piramiden van teotihuacan (zeer impressionant), kleurrijke bloemenbootjes in Xochimilco met mariachi's,... Alweer te veel om op te noemen!Gelukkig waren onze magen dagelijks goed gevuld met al het lekkers van oma Hilda! Ook vré veel rondgehangen met vriendjes van Raoul. Zotte kerels die elke dag wel in zijn voor een nieuw avontuur (Hoogste top van Mex beklimmen: Orizaba en daarop scoutsvlag gaan planten, overleven in jungle op wormen, traditionele dansers,...) Dolle avonturen beleefd door vooral vré onnozel te doen!
Daarna naar Acapulco (bwakkes: echte vuile stinkstad) en Puerto escondi (paradijs voor de Mexicaanse surfers). Tine heeft ook eens geproefd van de Mexican pipeline en was zowaar bijna verdronken. Machtige golven, maar zeer sterke onderstroom, zalig strand. Ook Miet had bijna-doods-ervaring na het worden aangevallen door een salamander in bed, hahaha ... je hoort het: ook wij zijn wel in voor avontuur.
Ook hebben we een stukje paradijs ontdekt die we graag even willen toerlichten. Chacahua: tot nu toe favoriete plaats in Mexico!!!! Een heel gedoe om er te geraken (bus, taxi, bootje,camionetta), maar das ook deel van z'n charmes! Prachtig klein strandje, waarop ons tentje weer vré schooon stond, met blauwe zee. De mensen hier zijn Afro-Mexicaans, dus er was genoeg leven in de brouwerij! Ne fanclub van kindjes, zeer veel skjieve mensen, kiezige honden, domme zandvlooien, redelijk primitief. In midden van de nacht op tortuga-jacht geweest: zomaar eventjes reuze-schildpad zien eitjes leggen (wel 108 warme, zware pinpongballekes!), deze dan flink naar tortugafarm gebracht (eitjes beschermen tegen natuurlijke of menselijke vijanden), in zandput begraven en de kleine zachte schilpadjes geteld. Ook met lancha in de mangroven gaan varen, éél éél machtig! Heel veel viskes en vogels gezien. Maar hoogtepunt was zonder twijfel de fluoricerende plankton in water. Wanneer het donker is en je beweegt in het water beginnen kleine puntjes te glimmen, heel magisch!
Voor de moment zijn we in Tuxtla Gutierez, alwaar we vandaag canyon del sumidero hebben bezocht, wederom prachtig! Vlug nog wat mailkes en blog, want morgen vertrekken we jungle-waarts, joepie!
Lieve vriendjes, we hebben het hier naar ons zin!
Voor de muziekliefhebbers, zalig optreden gezien van Señora Kong, je kunt er iets van vinden op my-space...
Abonneren op:
Posts (Atom)
